Make your own free website on Tripod.com

διαίρεση

1. δεν υπάρχω

ήταν λέει σα να μάκραινε ο δρόμος
περπατούσες κι είχε πέσει η βραδιά
και στο πλάι σου εγώ
με το βήμα μου αργό
σε κρατούσα αγκαλιά
μα δε σε είχα
 
σου μιλούσα προχτές όλη νύχτα
κι εσύ μ' άκουγες ίσκιος κρυφός
κι όπως μπαίνει η φωνή
μες στου τρόμου τη σκηνή
μου 'πες σβήσε το φως
καληνύχτα
 
σαν γυαλλί μες στο χέρι της πόλης
τα φιλιά μου ματώνω όπου βρω
τα μεσάνυχτα εγώ
σε σκοτώνω και ζω
μα από κάπου μακρυά
η φωνή σου ξανά
να μου λέει είμαι εδώ
ΜΑ ΔΕ ΣΕ ΒΡΗΚΑ
 
στο χέρι μου εσύ σαν σημαιάκι που νικάει
μαργαρίτα από νέων μ' αγαπάει και με σκορπάει
δυο σκιές κοριτσιών σαν κι εσένα μου γελούν
μόλις πάρει να χαράξει τρεις φορές θα μ' αρνηθούν
 
δεν υπάρχω, δεν υπάρχω
δεν υπάρχω, δεν υπάρχω κι είμαι εδώ
 
πατάω δες στο γιατρόφορό σου σκοινί
με το όχι σου για δίχτυ σε μια πίστα αδειανή
και αυτά τα μάτια που με πάνε στο κενό
όλη νύχτα θα πληρώνω πριν χαράξει στα χρωστώ
 
δεν υπάρχεις, δεν υπάρχεις
δεν υπάρχεις, δεν υπάρχεις κι είσαι εδώ
 
μουσική: chris de burgh
στίχοι: λίνα νικολακοπούλου
 

2. μπαλάντα για τον γιάννη κ.

μάτια που γυαλλίζουν στις γωνίες
τρύπες από σύρηγκες ηχούν
στα στενά σοκάκι οι αγωνίες
σέρνονται και σ' ακολουθούν
 
κατέβηκες στα στέκια του περαία
μέσα από δρομάκια σκοτεινά
κινήθηκες αργά στην προκυμαία
γιάννη πες μου ποιος σε κυνηγά
 
το πρωί καράβι για τη θήρα
βρέθηκες στη νία να μεθάς
με δυο αγγλίδες κι άλλη μια γαλλίδα
γιάννη πες μου αν τις αγαπάς
 
κάποια μαύρη πήρες μες στο πλοίο
που ήρθε απ' το μαρόκο να σε βρει
έφτανε για να μην κάνει κρύο
για αύριο ποιος ξέρει τι θα βγει
 
στήνεις μια κομπίνα στην αθήνα
κάτι λέει μια κάναβη ινδική
το 'γραψαν μάλιστα κι οι εφημερίδες
κι έτσι βρέθηκες στη φυλακή
 
φτήνια μέσα κι ό,τι θέλεις
ό,τι η ψυχή τραβάει θα το βρεις
χρήμα να 'χεις μόνο να πληρώνεις
ή καρφί να γίνεις ή στηθείς
 
πέσανε τα μέσα μ' ένα θείο
που ήξερε ανθρώπους ειδικούς
χάθηκε μισό ξενοδοχείο
και να 'σαι έξω μέσα σε τρελλούς
 
άκουσες να λεν για τη βομβάη
σκέφτηκες να πας και προς τα εκεί
εκεί που οι τροβαδούροι λεν πεθαίνουν
πριν να ξημερώσει το πρωί
 
είπαν πως οι μπάτσοι σε βουτήξαν
κι άλλοι πως γυρνάς στην αφρική
πέταξες ψηλά κι ας λεν σε ρίξαν
ΓΙΑΝΝΗ ΔΕ ΣΕ ΧΩΡΑΕΙ ΟΛΗ Η ΓΗ
 
κιθάρες θα σου πρέπαν συνοδεία
σε μια μερσέντες πάνω ασημιά
ροκ ορχήστρα θα 'ναι η κομπανία
μόνο που δε θα 'σαι εκεί πια
 
γιάννη σε θυμάμαι δε στο κρύβω
μαζί με ζήλεια ίσως και θυμό
κινήσαμε παρέα αλλά σε λίγο
έφυγες εσύ κι έμεινα εγώ
 
μουσική - στίχοι: ανδρέας τσιλιφώνης
 

3. για σένα

πάλι ξύπνησα με κάτι όνειρα μισά
και τρομαγμένα
μ' εσένα
 
με άσπρα ρούχα παιδικά
μέσα στου δρόμου τα νερά
μ' εσένα, μ' εσένα
 
πάλι μέθυσα πάλι έγραψα
χίλιες φορές το όνομά σου
δικά σου
 
αυτά που τράβηξα προχτές
κι εσύ στην πόρτα σου να κλαις
για μένα, για μένα
 
για μένα
 
πάλι τίποτα δε βρήκα τίποτα να πω
γυρίζω σαν αερικό
μες στης καρδιάς σου την πυξίδα
 
σε είδα σ' ένα καθρέφτη μαγικό
άστραφτες σα 'να βεγγαλικό
σε είδα
 
πάλι ξύπνησα με κάτι όνειρα μισά
και τρομαγμένα
μ' εσένα
 
με άσπρα ρούχα παιδικά
μέσα στου δρόμου τα νερά
μ' εσένα, μ' εσένα
 
πάλι μέθυσα πάλι έγραψα
χίλιες φορές το όνομά σου
δικά σου
 
αυτά που τράβηξα προχτές
κι εσύ στην πόρτα σου να κλαις
για μένα, για μένα
 
μουσική: βασίλης παπακωνσταντίνου
στίχοι: λίνα νικολακοπούλου
 

4. ο μαύρος γάτος

ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παππιόν φορούσε στην ουρά
 
σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλον δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλλιο μ’ ένα γάτο παρά με κοιλαρά
 
μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνοταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά
γεμίσαν τα ιδρίματα με μπάσταρδα γατιά
 
οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
βρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σα φούσκα να χαθεί
 
έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σα μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεριάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό
 
αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημμένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει
 
τώρα κλαίει κι οδείρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος μ' αισθήματα γεμάτος
 
κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα ‘κείνοι που ν’ ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια καθώς παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο
 
άλλη μια κόρη έρχεται κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθεί μα θα ‘ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξειγηθείτε
στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε
 
μουσική: βασίλης παπακωνσταντίνου
στίχοι: θανάσης παπακωνσταντίνου
 

5. άσε με να κάνω λάθος

άσε με να κάνω λάθος
μη μου λες πως είν' ντροπή
άσε με να δω μονάχος
ποιο το τέλος ποια η αρχή
 
άσε με μονάχο μου να νιώσω
την ουσία μέσα σε όλα που 'χεις πει
αν αντίρηση μου φέρεις
θα θυμώσω και το ξέρεις
αν με χάσεις αιτία θα 'σαι εσύ
 
άσε με να κάνω λάθος
άσε με να κουραστώ
άσε με να 'ρθώ μονάχος
και συγνώμη να σου πω
 
έχω μπόλικο καιρό να κοροϊδεύω
κάθε λέξη κάθε έννοια και σκοπό
έχω όρεξη πολύ να αλητεύω
και ας μην ξέρω για τι ψάχνω
ή τι θα βρω
 
μη μου λες για εξερευνήσεις
και για χώρες μακρινές
μη μου λες για κατακτήσεις
και για μαζικές δομές
 
πες μόνο πως περνούν τη νύχτα
με δυο φίλους σ' ένα υπόγειο σκυφτό
η σειρήνα πάνω ουρλιάζει
και η σύρηγκα αδειάζει
και το αίμα χύνεται ζεστό
 
άσε με να κάνω λάθος
άσε με να δω καλά
άσε με να δω μονάχος
τι μου παίρνει τα μυαλά
 
άσε με να σου σφυρίξω στο σκοτάδι
έναν γνώριμο παλιό σκοπό
άσε με να σου γεμίσω κάποιο βράδυ
τα κενά με  μουσική rock 'n roll
που συμπαθώ
 
άσε με να κάνω λάθος
μη παριστάνεις το θεό
δε μ' αρέσουν οι σωτήρες
δε γουστάρω να σωθώ
 
δεν πειράζει να μετά θα μετανιώσω
δεν τρέχει τίποτα αν διπλά θα κουραστώ
δε με νοιάζει απαγοήτευση αν νιώσω
αφού ξέρω πως έπαιξα κι εγώ
 
δε με νοιάζει απαγοήτευση αν νιώσω
αφού ξέρω πως έπαιξα κι εγώ
 
μουσική - στίχοι: ανδρέας τσιλιφώνης
 

6. πριν το τέλος

το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο κι αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
σε κρατούσα απ' το χέρι ό,τι ζούμε μου λες δε μου φτάνει
 
στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη
 
κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι
και παραδίνομαι
 
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα
που μένει χρόνια χωρίς σκιά
 
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω
 
σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στου δρόμου τη σκόνη
σκέψου να 'ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σουν το πιόνι
 
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη
 
κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι
και παραδίνομαι
 
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα
που μένει χρόνια χωρίς σκιά
 
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω
 
μουσική: batisti mogol
στίχοι: λίνα νικολακοπούλου
 

7. λεγεωνάριος

ναι, θα πάρουμε έναν κλήρο χωραφάκι γόνιμο
μια χαλάλισσα για σκλάβα και συσίτιο μόνιμο
ναι, θα πάω στις σκονισμένες πατρίδες
στο βυθίσσιο της ζωής τον καρόδρομο
πόσες μάχες δίνατε χωρίς εμένα
ποια αψίδα δεν περίμενε να ‘ρθώ
 
λεγεωνάριος χρόνια και χρόνια
μόνος κι ασήμαντος παλιοσειρά
θεριά γαλλάτες με λιώσαν στη φάπα
καταταχτείτε μας λέγαν παλιά
 
και θα πάρετε έναν κλήρο χωραφάκι γόνιμο
μια χαλάλισσα για σκλάβα και σισίτιο μόνιμο
και θα πάρουμε έναν κλήρο χωραφάκι γόνιμο
μια χαλάλισσα για σκλάβα και σισίτιο μόνιμο
 
από το φόρα-φόρα αυτό το κράνος
τα μαλλάκια μου σκορπίσανε στη γη
οι πατάτες μπλουμ και τα φασόλια βάρκες
ξεφτίλα καίσαρα να σ’ είχα μια στιγμή
 
και θα πάρουμε έναν κλήρο χωραφάκι γόνιμο
μια χαλάλισσα για σκλάβα και σισίτιο μόνιμο
και θα πάρουμε έναν κλήρο χωραφάκι γόνιμο
μια χαλάλισσα για σκλάβα και σισίτιο μόνιμο
 
λεγεωνάριος χρόνια και χρόνια
είπα άη σηχτήρ τα μούτζωσα πια
απ’ τις γιορτές τα μνημεία ηρώων
πέφτει θυμιάμα μα δε με ακουμπά
 
τα μπλα-μπλα και panx-romana, mare nostrum, κλπ
βρήκα μέρος και τα γράφω σφόνδρα καλλιτεχνικά
τα μπλα-μπλα και panx-romana, mare nostrum, κλπ
βρήκα μέρος και τα γράφω σφόνδρα καλλιτεχνικά
τtώρα αξύριστος κλωτσάω τενεκέδια
σε κουφάλες δέντρων αναπαύομαι
κι όσο για τη δόξα που ‘λεγα να πάρω
δε βαριέσαι αδερφέ δε βιάζομαι
 
τα μπλα-μπλα και panx-romana, mare nostrum, κλπ
βρήκα μέρος και τα γράφω σφόνδρα καλλιτεχνικά
τα μπλα-μπλα και panx-romana, mare nostrum, κλπ
βρήκα μέρος και τα γράφω σφόνδρα καλλιτεχνικά
 
μουσική: βασίλης παπακωνσταντίνου
στίχοι: θανάσης παπακωνσταντίνου
 

8. έλα να με βρεις

μυρτάλι μαρτηρία αρτηρία η φλέβα που 'σπασε εκείνη αιμοραγεί
φλερτάρω με το θάνατο η με τη ζωή δεν είναι πια δική μου επιλογή
έλα να κάψουμε τα παλιά μας τα βιβλία αφετηρία ύποπτη η ελίτ
έλα κοντά σ' εμένα εκεί στα νέα σύνορα, εκεί στα νέα σύνορα
τίναξε το σπίτι σου πες το τραγούδι, πες το πιο χαρούμενο τραγούδι
 
κι έλα να με βρεις, έλα να με βρεις. έλα να με βρεις
έλα να με βρεις, έλα να με βρεις, έλα να με βρεις
 
έχω ένα μελαγχολικό δωμάτιο στα εξάρχια στο νούμερο 107 και πολύ έρωτα
κάτω απ' τις αφίσες τα σκουπίδια και τον δρόμο μέσα στο βλέμμα σου το αστραφτερό
θα τα βρούμε τα πράσινα λιβάδια, θα το βρούμε το μαγικό νερό
 
κι έλα να με βρεις, έλα να με βρεις, έλα να με βρεις
έλα να με βρεις, έλα να με βρεις, έλα να με βρεις
 
φλερτάρω με το θάνατο ή με τη ζωή
δεν είναι πια δική μου επιλογή
έλα να με βρεις, έλα να με βρεις
αφετηρία ύποπτη η ελίτ
 
έλα να με βρεις, έλα να με βρεις, έλα να με βρεις...
 
μουσική: γιάννης ζουγανέλης
στίχοι: δώρα σιτζάνη
 

9. μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενες

πήρα τους δρόμους και σε ψάχνω σ' όλα τα ξενυχτάδικα
από μπαράκια μέχρι ντίσκο κι ακόμα σε σκυλάδικα
πήρες τους δρόμους και με ψάχνεις ομοειδής περίπτωση
μα όμως αν συναντηθούμε θα είναι μάλλον σύμπτωση
 
μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενες
πάρε με τηλέφωνο
μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενοι
έχουν τον ίδιο αριθμό
 
μαζί μου κάποια που δεν ξέρω και δείχνω κατανόηση
έτσι κι αλλιώς πια δεν υπάρχει καμμία συνενόηση
μαζί σου ο παρηγορητής σου που σου το παίζει τρυφερός
μην τον αφήσεις να σ' αγγίξει είναι κρυφός και πονηρός
 
μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενες
πάρε με τηλέφωνο
μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενοι
έχουν τον ίδιο αριθμό
 
η νύχτα τέλειωσε και πάει και δε σε είδα πουθενά
μόνος μου πάλι στο κρεβάτι με το τηλέφωνο αγκαλιά
θα μας τρελλάνεις και τους δύο αφού τα πράγματα είν' απλά
36 - 3 - 9 - 2 - 17
 
μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενες
πάρε με τηλέφωνο
μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενοι
έχουν τον ίδιο αριθμό
 
μουσική: αλέξανδρος παπαδημητρίου
στίχοι: βασίλης παπακωνσταντίνου
 

διαίρεση

βασίλης παπακωνσταντίνου

1984

 

Πίσω